Erik Habraken (r) neemt vanaf zondag
deel aan zijn laatste WK als rolhockeyinternational.
foto Jurriaan Balke

EINDHOVEN - De bijnaam 'het Fantoom' valt in het bestuurskamertje van rolhockeyclub RC de Lichtstad aan de Trudostraat. Nee, niet die van Feyenoord-spits Roy Makaay. Het gaat om de geuzennaam van de beste rolhockeyer van de wereld, de Argentijn Panchito Velázquez. "Met Oranje heb ik regelmatig tegen hem gespeeld", zegt Erik Habraken. " Doelpunten die wij tijdens de training proberen te maken, scoort hij in WK-finales."

De Eindhovense rolhockeyer zal zich nooit vergelijken met iemand als Velázquez. De 36-jarige neef van de in 2004 overleden rol- en ijshockeygrootheid Theo Habraken, is down to earth. Bovendien beseft hij als geen ander dat het eind van zijn topsportcarrière nadert. Vanaf zondag neemt Habraken tijdens het WK in Johannesburg afscheid als international. En na dit seizoen houdt hij ook op als clubspeler.

Dertig jaar ijshockey bij Kemphanen en net zo veel jaren rolhockey in Eindhoven, Valkenswaard en Duitsland, hebben hun tol geëist. "Heel lang combineerde ik beide sporten. Een wedstrijd rolhockeyen, vlug naar de ijsbaan, omkleden en daar er weer tegenaan. Wat topsport betreft, is mijn lichaam op." De vader van de tweejarige Sven leeft voor de sport. Habraken rookt en drinkt niet. Ook nooit gedaan. Wat passie inhoudt? "Een training is belangrijker dan een verjaardagsfeestje."

Maar de sport verblindde hem nooit. Zo weet Habraken niet hoeveel interlands hij rolhockeyde: "Een stuk of honderd?" En het liefst had hij elk WK 'om de hoek' gespeeld. Het WK in Johannesburg wordt zijn achtste. "Heel mooi, maar je krijgt nauwelijks wat mee van de omgeving. Zo jammer. Je speelt, eet en slaapt." Toch heeft hij onuitwisbare herinneringen. Ook aan de buitenlandse toernooien. Zoals aan het WK van 2001 in het Argentijnse San Juan. Het Fantoom speelde er de sterren van de hemel. "Als Panchito speelde, waren de straten leeg en zat de hal vol. Op een dag liep ik door die straten. Mensen klampten me aan, iemand liet me een plakboek zien. Oom Theo stond er in."

Het is de eerste keer dat Erik de naam van zijn oom noemt. In 1997 kreeg deze een herseninfarct. De morgen erna bezocht Erik hem in het ziekenhuis. "Hij zei dat alles goed zou komen. Een paar uur later speelde ik in Dordrecht. Het was de laatste keer dat ik zijn èchte stem had gehoord." Er kwamen twee infarcten overheen. Vier jaar geleden overleed Theo Habraken. "Oom Theo bracht altijd wat mee van zijn buitenlandse toernooien. Een vaantje uit Chili of Italië. Zijn dood heeft me veranderd. Na een verloren wedstrijd ben ik niet meer twee dagen ziek."