HEMD VAN HET LIJF

Antonio Livramento, een fenomeen, icoon, danser op rolschaatsen, van een andere planeet. Hij zag het  levenslicht in Evora (Portugal) op 24 februari 1944.

1973, ik was net 16 jaar en ging op mijn brommer en tentje naar Iserlohn (Duitsland). Bezocht daar voor het eerst een senioren EK. Zag daar een Portugees dingen doen wat ik nog nooit had gezien en ook niet begreep dat het mogelijk was. Als een danser schaatste hij met de bal aan zijn stick over de baan en hij bepaalde wanneer hij de bal kwijt wilde. Dat was dus bij een doelpunt van Portugal of aan een medespeler (Chana, Rendeiro etc.). Ik kneep mij in de arm en realiseerde me dat ik niet droomde. Na de wedstrijd vroeg ik aan een toeschouwer wat de naam was van die Portugees. António José Pereira do Livramento was de naam. Naief als ik was dacht ik nog: nou, die kan er wat van !

1973, ik ging mee met het seniorenteam van R.C. Residentie (Olthoff, Fresco, Slootweg, Grootens, etc.) naar Brussel. Een toernooi. Amatori Lodi (Italië) was ook aanwezig en had zojuist voor veel geld Livramento gecontracteerd. In de tweede helft werd ik door coach Bert van Dinter ingezet. Want hij begreep ook wel wat Livramento voor mij betekende. Ik durfde Livramento niet aan te raken. Liet hem gewoon rijden, uit respect. Terecht wisselde van Dinter mij weer. Aan een speler die z'n tegenstander niet durft aan te raken had hij niets.......

1977, mijn eerste EK senioren, in Porto en Livramento in topvorm. Een EK om nooit meer te vergeten. Als Portugal speelde was het stil op straat en de hal met 12.000 toeschouwers uitverkocht. De Livramento show vond plaats. Hij was en werd behandeld als een halfgod. Mijn hemel, wat een emotie in de hal. Natuurlijk werd Portugal Europees kampioen.

1981, Mijn idool was inmiddels coach. Coach van Portugal. We speelden met het Nederlands team het EK in Essen (Duitsland). In het hotel werd ik door een gedelegeerde van Portugal gevraagd om mee te komen. Ik werd voorgesteld aan ........ Livramento. Via een tolk vroeg hij mij of ik interesse had om bij Sporting Lissabon te komen spelen. Hij was  daar ook clubcoach. Ik liep dagenlang op wolkjes. Uiteindelijk ging het niet door omdat de "sportgrenzen" met Portugal voor buitenlanders nog niet open kon gaan.

7 juni 1999, m'n internationale rolhockeycarriere zat er al lang op, maar nog steeds gek van het spelletje was ik als toeschouwer in REUS (Spanje) tijdens het WK rolhockey en las in de krant het bericht dat hij op zijn vakantieadres, TV kijkend naar een wedstrijd van Portugal, was overleden. Hij werd dus 55 jaar. Heb me lang slecht gevoeld.

Hij zou nu dus 66 jaar zijn en wat had ik hem graag nog een keer willen aanraken...........

Rob Verbeek